Dalgalar sâhili duymakta bugün
Taş yürekler bile sevmekte bugün.
Ben deyim on, siz deyin bin yıl için
Bahtımız kendini övmekte bugün.
İnsanın varlığı eşyaya sıcak
Burda birleştiği örnekte bugün.
Uçuşun kuşlarım, artık uçuşun
Ki Kerem Aslıyı görmekte bugün
Okşayın göklere ermiş başımı
Okşayın sevgili gerçekte bugün.
Tunalı, ilgi alanlarının çeşitliliğine rağmen, kendisini önce şair
kabul eder. Şiirin az bulunur bir cevher olduğu inancıyla, yazı
hayatında az
şiir yayımlamıştır. Diğer yazı türlerinde ciltler dolduracak
eserler verse de
şiirin saltanatını sarsacak bir zevk değişikliğini
dillendirmez.
Bir defa daha, kendi tecrübelerimle bildim ki;
şiir, volkanik
bir kütle gibi, gizlendiği rûhu zorluyor. Bu kütlenin gün gelip
kabuğunu çatlatması mukadderdir. Ne büyük bir kuvvet ki
karşısında bir mukâvemet cephesi oluşturulamıyor. Şâir,
bunu anlamasa da sürüklenip gidiyor. Âdetâ, insan rûhunun
bilinmez köşelerinden birinde,
şiir söyleme cevheri uyukluyor.
Bir kıvılcım,
ateşlemeye yetiyor. Bunu kimseye anlatamıyorsunuz;
çünkü, yanan sizsiniz. Hiç böylesi bir yangına düşmemiş
insanlara, nasıl Yandım! diyebilirsiniz? Nasıl anlatır,
nasıl duyurursunuz?
